Σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος, πρέπει να έχουμε ακόμα το κουράγιο να ελπίζουμε.
Να ελπίζουμε όχι επειδή αγνοούμε την πραγματικότητα, αλλά επειδή πιστεύουμε στον Θεό που είναι μεγαλύτερος από κάθε σκοτάδι.
Να ελπίζουμε όχι επειδή δεν βλέπουμε το κακό, αλλά επειδή δεν θέλουμε να του παραδώσουμε την ψυχή μας.
Να ελπίζουμε όχι επειδή όλα είναι εύκολα, αλλά επειδή ο Χριστός μάς δίδαξε πως το φως γεννιέται ακόμη και μέσα από τον Σταυρό.
Ζούμε σε καιρούς που ο άνθρωπος πληγώνει εύκολα τον άνθρωπο.
Λόγια σκληρά, καρδιές παγωμένες, σχέσεις που γκρεμίζονται από εγωισμό, κοινωνίες που κουράστηκαν να αγαπούν και έμαθαν να κατηγορούν.
Πολλές φορές γύρω μας βλέπουμε θυμό, αδικία, καχυποψία, αχαριστία, περιφρόνηση και πνευματική φτώχεια.
Και τότε η καρδιά κουράζεται.
Και τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να πει:
«Δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αξίζει να προσπαθώ. Δεν υπάρχει ελπίδα».
Όμως εκεί ακριβώς χρειάζεται η πίστη.
Εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η καρδιά.
Εκεί ακριβώς φαίνεται αν ανήκουμε στο σκοτάδι που μας περικυκλώνει ή στο φως του Χριστού που μας ανασταίνει.
Η ελπίδα δεν είναι αφέλεια.
Δεν είναι μια ψεύτικη παρηγοριά για να ξεχνούμε τον πόνο.
Η ελπίδα είναι πνευματικό θάρρος.
Είναι η δύναμη να κοιτάς τον κόσμο όπως είναι, πληγωμένο και κουρασμένο, και όμως να αρνείσαι να μισήσεις.
Είναι να βλέπεις την κακία και να μη γίνεσαι κακός.
Είναι να συναντάς την αδικία και να μη χάνεις τη δικαιοσύνη σου.
Είναι να πληγώνεσαι και να μη σκληραίνει η καρδιά σου.
Ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι εκείνος που δεν πονά.
Είναι εκείνος που μέσα στον πόνο δεν παύει να προσεύχεται.
Δεν είναι εκείνος που δεν βλέπει το σκοτάδι.
Είναι εκείνος που ανάβει ένα κερί μέσα στο σκοτάδι.
Δεν είναι εκείνος που δεν κουράζεται.
Είναι εκείνος που, ακόμη και κουρασμένος, συνεχίζει να αγαπά.
Σε έναν κόσμο που γεμίζει με μίσος, ο Χριστιανός καλείται να γίνει σημείο ελπίδας.
Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με καθαρή καρδιά.
Όχι με φωνές, αλλά με πραότητα.
Όχι με θυμό, αλλά με προσευχή.
Όχι με εκδίκηση, αλλά με συγχώρηση.
Όχι με απελπισία, αλλά με εμπιστοσύνη στον Θεό.
Γιατί το μίσος πολλαπλασιάζεται όταν του απαντούμε με μίσος.
Η πίκρα μεγαλώνει όταν της δίνουμε χώρο στην καρδιά μας.
Το σκοτάδι απλώνεται όταν οι άνθρωποι του φωτός σιωπούν από φόβο ή απογοητεύονται από την κακία των άλλων.
Γι’ αυτό χρειάζεται κουράγιο να ελπίζεις.
Κουράγιο να παραμείνεις καλός όταν γύρω σου η καλοσύνη θεωρείται αδυναμία.
Κουράγιο να μιλάς με αγάπη όταν οι άλλοι μιλούν με σκληρότητα.
Κουράγιο να συγχωρείς όταν σε πλήγωσαν.
Κουράγιο να εμπιστεύεσαι τον Θεό όταν οι άνθρωποι σε απογοητεύουν.
Κουράγιο να κρατάς την ψυχή σου καθαρή μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές λερώνει τα πάντα.
Η ελπίδα είναι σαν το καντήλι μπροστά στην εικόνα.
Μικρή φλόγα φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων, αλλά μεγάλη παρηγοριά γίνεται μέσα στην ψυχή.
Δεν διώχνει πάντα αμέσως τη νύχτα, αλλά θυμίζει πως η νύχτα δεν είναι αιώνια.
Δεν εξαφανίζει πάντα τον πόνο, αλλά δίνει δύναμη να τον σηκώσεις.
Δεν λύνει πάντα αμέσως τα προβλήματα, αλλά σε κρατά όρθιο μέχρι να φανεί το θέλημα του Θεού.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε έναν κόσμο χωρίς δοκιμασίες.
Μας υποσχέθηκε όμως ότι δεν θα είμαστε μόνοι μέσα στις δοκιμασίες.
Μας είπε: «Θαρσεῖτε».
Και αυτό το «θαρσεῖτε» είναι φως για κάθε κουρασμένη καρδιά.
Είναι φάρμακο για κάθε ψυχή που απογοητεύτηκε.
Είναι ανάσα για κάθε άνθρωπο που βλέπει το κακό να πληθαίνει και φοβάται πως η αγάπη λιγοστεύει.
Όχι, η αγάπη δεν τελείωσε.
Όχι, η ελπίδα δεν χάθηκε.
Όχι, ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο Του.
Μπορεί να σκοτεινιάζουν οι καιροί, αλλά δεν σκοτεινιάζει ο Χριστός.
Μπορεί να ψυχραίνονται οι καρδιές, αλλά δεν παύει η χάρη του Θεού να θερμαίνει όσους Τον ζητούν.
Μπορεί το μίσος να φωνάζει δυνατά, αλλά η αγάπη του Θεού εργάζεται αθόρυβα, βαθιά και σωτήρια.
Ας μη γίνουμε, λοιπόν, άνθρωποι της γκρίνιας και της απελπισίας.
Ας γίνουμε άνθρωποι προσευχής.
Ας μη μεταφέρουμε παντού φόβο, πίκρα και κατάκριση.
Ας μεταφέρουμε ειρήνη, έναν καλό λόγο, μια προσευχή, μια πράξη αγάπης, μια συγχώρηση, μια σιωπή γεμάτη ταπείνωση.
Γιατί πολλές φορές ο κόσμος δεν αλλάζει πρώτα με μεγάλα έργα.
Αλλάζει με μια καρδιά που αρνείται να μισήσει.
Με έναν άνθρωπο που επιλέγει να συγχωρήσει.
Με ένα σπίτι που κρατά την προσευχή.
Με ένα παιδί που μαθαίνει την αγάπη.
Με έναν λόγο που δεν πληγώνει.
Με ένα χέρι που βοηθά.
Με μια ψυχή που, ενώ πόνεσε, δεν έγινε σκληρή.
Αυτό είναι το θαύμα της ελπίδας:
να μην αφήνεις το σκοτάδι να σου ορίσει την καρδιά.
Να μην επιτρέπεις στο μίσος των άλλων να σκοτώσει την αγάπη μέσα σου.
Να μην αφήνεις την απογοήτευση να γίνει τρόπος ζωής.
Να σηκώνεσαι κάθε μέρα και να λες:
«Κύριε, δώσε μου δύναμη να μείνω άνθρωπος του φωτός».
Σε έναν κόσμο γεμάτο μίσος, ας έχουμε το κουράγιο να ελπίζουμε.
Σε έναν κόσμο γεμάτο φωνές, ας έχουμε το κουράγιο να προσευχόμαστε.
Σε έναν κόσμο γεμάτο σκληρότητα, ας έχουμε το κουράγιο να αγαπούμε.
Σε έναν κόσμο γεμάτο απογοήτευση, ας έχουμε το κουράγιο να εμπιστευόμαστε τον Θεό.
Γιατί η τελευταία λέξη δεν ανήκει στο μίσος.
Η τελευταία λέξη δεν ανήκει στο σκοτάδι.
Η τελευταία λέξη δεν ανήκει στην αδικία, στην κακία ή στην απελπισία.
Η τελευταία λέξη ανήκει στον Χριστό.
Και όπου υπάρχει Χριστός, υπάρχει ελπίδα.
Και όπου υπάρχει ελπίδα, ακόμη και η πιο κουρασμένη ψυχή μπορεί να ξαναβρεί φως.
Tags
ΕΚΚΛΗΣΙΑ