ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΜΟΥ

 ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ ΜΟΥ

 

Ήταν μεσημέρι όταν γνωριστήκαμε, κάπου εκεί στο 2007, στην πλατεία Κάνιγγος.

Πίναμε καφέ με τον Σωτήρη και κάποια στιγμή μου λέει:

«Να σου γνωρίσω τον Νίκο. Είναι θείος σου».

Έτσι απλά γνωριστήκαμε.

Δεν βγάλαμε ούτε μία φωτογραφία εκείνη την ημέρα. Περάσαμε όμως υπέροχα.

Και σήμερα σκέφτομαι… τι νόημα έχουν τελικά οι φωτογραφίες μπροστά στις στιγμές που μένουν μέσα μας;

Εμείς οι δυο δεν ήμασταν ποτέ του συστήματος.

Θυμάμαι τις κουβέντες σου. Μου έλεγες να προσέχω, να μην εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους. Ήσουν ατίθασος, ελεύθερος, ντόμπρος. Ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν να πει αυτό που πίστευε.

Και πάνω απ’ όλα, είχες μια υπέροχη ψυχή.

Όταν έφτιαξες το Τρενοτεχνείο, μου έδωσες την ευκαιρία να συνεργαστουμε με το δικτυο hellenic media group na προβάλλουμε την πόλη μας, μέσα από τις εκδηλώσεις

Αναβάθμισες μια ολόκληρη περιοχή.

Δεν ξέρω αν κατάλαβαν όλοι τότε πόσο σημαντικό ήταν αυτό που δημιούργησες. Εγώ όμως το είδα. Και το έζησα μαζί σου.

Και μετά ήρθε εκείνη η δύσκολη στιγμή.

Όταν βανδάλισαν το όνειρό σου, με πήρες τηλέφωνο γεμάτος νεύρα, με δάκρυα στη φωνή.

Ήταν τόσο λίγοι αυτοί που το έκαναν και τόσο μεγάλο αυτό που είχες δημιουργήσει.

Σου είχα πει:

«Νίκο, είμαι εδώ. Αν χρειαστείς κάτι, θα το ξαναφτιάξουμε. Σιγά σιγά».

Γιατί ήξερα πόσο πολύ το αγαπούσες.

Μετά χάσαμε τα τηλέφωνά μας, χαθήκαμε για ένα διάστημα.

Όμως η ζωή, με τον δικό της παράξενο τρόπο, μας ξαναέφερε κοντά.

Σε συνάντησα τρεις φορές στο θέατρο, εκεί όπου έπαιζες. Με καλούσες να σε δω και μετά λέγαμε να πάμε για έναν καφέ.

Και κάθε φορά η συζήτησή μας ήταν κάτι μοναδικό.

Τόσο ξεχωριστή ψυχή.

Είχαμε δύο μήνες να μιλήσουμε στο κινητό.

Κανονίζαμε να συναντηθούμε.

Μου είπες ότι μόλις γινόσουν καλύτερα θα τα λέγαμε.

Έκανες τις εξετάσεις σου.

Και εγώ πίστευα ότι θα έχουμε χρόνο.

Πίστευα ότι θα πιούμε ξανά εκείνον τον καφέ.

Πίστευα ότι θα κάνουμε και εκείνη τη συνέντευξη στην Ομογένεια που είχαμε κανονίσει.

Δεν προλάβαμε.

Και αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του αποχαιρετισμού.

Τα πράγματα που δεν προλάβαμε να πούμε.

Οι συναντήσεις που δεν έγιναν.

Ο καφές που δεν ήπιαμε.

Η συνέντευξη που δεν κάναμε.

Όμως, Νίκο μου, θα κρατήσω όλα τα άλλα.

Θα κρατήσω εκείνο το μεσημέρι στην πλατεία Κάνιγγος.

Θα κρατήσω τις κουβέντες μας.

Τα γέλια μας.

Τις συμβουλές σου.

Το Τρενοτεχνείο.

Την αγάπη σου για την πόλη.

Την ελευθερία σου.

Την ατίθαση ψυχή σου.

Και θα κρατήσω μέσα μου τον άνθρωπο που γνώρισα εκείνο το μεσημέρι του 2007.

Δεν χρειάζονται φωτογραφίες για να θυμάσαι έναν άνθρωπο.

Υπάρχουν οι στιγμές.

Και οι δικές μας στιγμές θα μείνουν για πάντα.

Καλό ταξίδι στο φως, Νίκο μου.

Είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε.

Και τότε θα έχουμε πολλά να πούμε.

Και αυτή τη φορά…

θα πιούμε εκείνον τον καφέ που δεν προλάβαμε.

Καλό ταξίδι, θείε μου.

Καλό ταξίδι, Νίκο Καλογερόπουλε.

Σε ευχαριστώ για όλα.

Δημήτρης