Αβρααμ Παπαδοπουλος

Κρινιώ Νικολάου -ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΣΑΙ ΦΑΤΣΑ

Κρινιώ Νικολάου -ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΣΑΙ ΦΑΤΣΑ
Κρινιώ Νικολάου

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Timescapes: Έκθεση Φωτογραφίας





Black Duck
Christou Lada 9a, 10561 Αθήνα
4 Οκτωβρίου – 11 Οκτωβρίου
4 Οκτωβρίου στις 8 μ.μ. μέχρι 11 Οκτωβρίου στις 11:30 μ.μ.

Υπάρχει ένα λογικό αδιέξοδο να διαχειριζόμαστε κάτι άγνωστο όπως τον Χρόνο με τους δικούς του όρους, όπως το "πρίν", το "ποτέ" και το "μετά". Αυτή την αναπόδραστη παιδική αφέλεια όμως καλούμαστε να ζήσουμε ως το "τέλος".

Η σχέση μου με τον χρόνο ποτέ δεν υπήρξε αρμονική. Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου η αδυναμία κατανόησής του με οδηγούσε σε εικονοποιήσεις και μεταφορές. Είτε ως βέλος που διαπερνά ένα απροσδιόριστο κενό, είτε ως υγρό στην εικονική κοίτη ενός στρεβλωμένου ποταμού, είτε ως κυματισμός, αλλά και πολλές άλλες.


Στις περισσότερες αναπαραστάσεις στην φαντασία μου ο χρόνος ήταν φυσικά ροή και συνακόλουθα το νερό ήταν ο καταλληλότερος εικονικός φορέας του. Η θάλασσα με την μεγαλειώδη της έκταση ήταν ένας καλός εκφραστής αυτής της ροής. Και τα σύννεφα επίσης. Και τα δύο αυτά που μέσω της κινητικοτητάς τους αλλά κυρίως λόγω του μεγέθους τους εμπεριέχουν την έννοια της “ασάφειας ορίων” αποτελούσαν το καταλληλότερο υπόβαθρο εικονοποίησης. Ο χρόνος ως δυναμική ασάφεια μιας άγνωστης πηγής ρέει προς απροσδιόριστο προορισμό και η βασική μου αγωνία είναι η αδυναμία αναγνώρισης σκοπού σε αυτή την κίνηση. Αυτή την αδυναμία κατανόησης του σκοπού προσπαθώ ανεπαρκώς να καταδείξω, όχι όμως και να την αποδείξω.

ΟΙ φόβοι μου, που αναδύονταν από την παραπάνω αδυναμία, στιγμιαία τουλάχιστον, απαλύνονταν από την παύση και το πάγωμα της ροής. Η φωτογραφία ήταν το τέλειο μέσο για αυτή την τεχνητή ακινησία.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζω σε αυτή την έκθεση παρουσιάζουν αυτό το πάγωμα του ρέοντος υγρού, του ρέοντος χρόνου . Σε πολλές φωτογραφίες η ροή αυτή εμφανίζεται παράλληλα και με κάποιο στοιχείο του παρελθόντος το οποίο είναι συνήθως σε αχρηστία ή εγκατάλειψη. Τα τοπία που παρουσιάζονται με κυρίαρχο στοιχείο την θάλασσα και τα σύννεφα σταματούν την δυναμική του ροής είτε ως στιγμιαία αποτύπωση είτε ως ένα ονειρικό πεδίο όπου πάνω του ή μέσα του το παρελθόν γίνεται εγκατάλειψη.
Πλοία και βάρκες εγκαταλειμμένα σε νεκροταφεία πλοίων ή στοιχεία ναυαγίων που εξυφαίνουν ένα ίσως πιο λαμπρό παρελθόν ή υπολείμματα κατασκευών εντός της θάλασσας ή βραχώδεις ακτές οπου ο χρόνος ως θάλασσα τις σμίλεψε αποτελούν βασικά στοιχεία αυτής της έκθεσης.

---<>---

Photography exhibition

There is a logical deadlock to manage something as incomprehensible as “time” in its own terms, such as “before", "never" or "after". This inescapable childhood naivety is what we are obliged to live with until the "end".

My relationship with “time” has never been harmonious. Since I remember myself, the impossibility of understanding time, lead me to images and transferences: Sometimes as an arrow that pierces an undefined void, or as fluid in the virtual bank of a warped river, or as a ripple on water… In most representations in my imagination time has a natural flow and water is therefore the most appropriate virtual entity. The sea with its vast space is a good supporter of this flow. The clouds as well. Both of these elements, through their motion, but mainly because of their magnitude, encompass the impression of the “ambiguity of limits", and are the most appropriate background imagery. Time as a dynamic uncertainty of an unknown source, flows to an undetermined destination and my main anxiety is my inability to recognize the purpose of this movement. This weakness of understanding the reason, I endeavor to demonstrate, yet not to prove. My fears which emerge from the above weakness, momentarily at least, are softened by preventing and freezing the flow. Photography seemed to be the perfect medium for this artificial immobility. The photographs presented in this exhibition present the freezing of the flowing fluid or flowing time. In many photographs this flow occurs in parallel with an element of the past which is usually neglected or abandoned. The landscapes presented with a dominant element of the sea and clouds capture the dynamics of the flow or as a snapshot or as a dreamy field where abandonment is depicted. Ships and fishing boats, abandoned in ship cemeteries,.. ship wrecks as a remembrance of a glorious past, debris from constructions afloat in the sea or washed out on rocky shores, where time disguised as the sea has carved. These are the key elements of this exhibition.


Black Duck
Christou Lada 9a, 10561 Αθήνα
,

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

SECURITY AND CITIZENS

The history of the hellenes

popular