Αβρααμ Παπαδοπουλος

Κρινιώ Νικολάου -ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΣΑΙ ΦΑΤΣΑ

Κρινιώ Νικολάου -ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΣΑΙ ΦΑΤΣΑ
Κρινιώ Νικολάου

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Αριστερά και Ελλάδα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης: με το βλέμμα στην Πρωτομαγιά‏

Του Χρήστου Γεωργίου
Καθ. Πανεπιστημίου Πατρών

Όταν έχει πλέον τεκμηριωθεί ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο-μη κράτος για την ανάπτυξη οικονομικών πολιτικών και χειραγωγικών μεθόδων για την ευκολότερη εφαρμογή τους στην υποταγή των λαών στο νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, “τι χρείαν έχει άλλων μαρτύρων” η αριστερά για να θέσει το εθνικό θέμα ως ελάχιστη προϋπόθεση για να ξεφύγει η χώρα μας από αυτό τον όλεθρο, για τη σύμπτυξη ενός μετώπου με τον ενοποιητικό για τον λαό μας στόχο της οικονομικής και κρατικής εθνικής κυριαρχίας;

Πολύ περισσότερο όταν αυτός ο στόχος είναι και ταξικός. Κι αυτό διότι η εγχώρια αστική τάξη, συρρικνωμένη σήμερα σε μια μειοψηφία από διεθνοποιημένα δίκτυα επιχειρηματιών και στελεχών πολυεθνικών/τραπεζών κ.α., έχει κάθε συμφέρον από την εκχώρηση της κυριαρχίας της χώρας σε ΕΕ-Ευρωζώνη-ΔΝΤ. Γιατί κερδίζει κυριολεκτικά ξεματώνοντας αυτόν το λαό από τις οικονομικές και κοινωνικές κατακτήσεις του, συστηματικά ξεκόβοντάς τον, πολιτισμικά και ιστορικά, από τον ζωτικό, για την ύπαρξη κάθε λαού, γεωγραφικό χώρο-πατρίδα.


Κι ενώ ακόμα και μετριοπαθείς αστοί οικονομολόγοι καταγγέλλουν τη σημερινή κυβέρνηση των “συνεργατών των δυνάμεων κατοχής” για τη πολιτικά άθλια χειραγώγηση του λαού μας (με συνταγές ψυχοκυβερνητικής προπαγάνδας παρακρουσιακής λογικής για δημιουργία πολιτικής σύγχυσης, π.χ. “υπέγραψα το μνημόνιο αλλά είμαι εναντίον του”, “με ξαναψηφίσατε εν γνώσει σας”), και να ξεσκεπάζουν την Γκεμπελική φιλοσοφία τους “η πλήρης υποταγή παρουσιάσθηκε ως νίκη, η ταπείνωση ως υπερήφανος αγώνας, ενώ οι συνεργάτες των δυνάμεων κατοχής ως σωτήρες της πατρίδας τους (http://www.analyst.gr/2015/11/11/to-vromiko-peirama)”. Από το άλλο μέρος, η αριστερά εξακολουθεί να μασά τα λόγια της για τα ξενοκίνητα κίνητρα αυτών και των υπόλοιπων κοινοβουλευτικών πολιτικών συναπατεώνων (ΑΝ.ΕΛ., Ν.Δ., Χ.Α., Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων), και να τους δίνει ανάσες πολιτικής ζωής (π.χ. με την εκτόνωση των απεργιακών κινητοποιήσεων) αντί να συγκρούεται μετωπικά και συντονισμένα μαζί τους.

Η αριστερά έχει δύο επιλογές: Να συμπαραταχθεί με το δικαίωμα του λαού μας να αναπτύσσεται εντός ενός ανεξάρτητου κράτους, που μπορεί να υπάρξει ως τέτοιο μόνο με την αποχώρηση της χώρας από ΕΕ-ΠΟΕ και ΝΑΤΟ (για να ελέγχει στρατό, αστυνομία κ.λπ.). Επιπροσθέτως, το πλαίσιο ανεξάρτητου κράτους σε ιδεολογικό επίπεδο λαϊκού πατριωτισμού διασφαλίζει τους ευνοϊκότερους δυνατούς όρους για την ταξική πάλη στη σημερινή ιστορική συγκυρία. Να επιμένει σε μη συγκρουσιακές και έτσι ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές, που χαρακτηρίζονται από ασαφείς πολιτικές προτάσεις σε παγκοσμιο-οικονομικό πλαίσιο ανοικτών συνόρων. Συνοψίζονται σε αυτές του ολίγον απ’ όλα με αντιμνημόνια, δραχμή, κι εντός μιας εκδημοκρατισμένης ΕΕ (ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας, Βαρουφο και Λαπαβίτσο κινήματα, συν όποιοι μετανοημένοι Συριζαίοι προσέλθετε), στα αντί-ΕΕ αντικαπιταλιστικά εργατικά μέτωπα (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.), και σε προγράμματα μελλοντικής λαϊκής εξουσίας εντός ΕΕ/Ευρωζώνης μέχρι τότε (ΚΚΕ). Μόνο που τέτοια προγράμματα ως μη αγγίζοντας το λαό παρά μόνο κομματικά ακροατήρια στην ουσία οριοθετούν ενδοαριστερές κόντρες για κοινοβουλευτική αξιοποίηση του 10% του πληθυσμού, που εξακολουθεί να επηρεάζει η αριστερά.

Η μη συγκρουσιακή πολιτική στάση των διαφόρων παρακλαδιών της αριστεράς μπορεί να έχει συνοπτικά δύο βασικές εξηγήσεις:

Οι ηγεσίες της δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη χρησιμοποίηση ανεπαρκών πολιτικών εργαλείων, προερχόμενων από έναν Μαρξισμό-Λενινισμό που ταρίχευσαν (ακόμα και διαστρεβλωμένο) ως διανοητικά ανίκανες να τον εξελίξουν. Έχοντας ενσωματωθεί ιδεολογικά στην οικονομική παγκοσμιοποίηση (όπου δήθεν μέσα από την ανατροπή της θα ευδοκιμήσει μια παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση), συγχέουν σκόπιμα τα ακόλουθα: Τις εθνικές εργατικές τάξεις υπό διεθνή ενοποίηση, με την παγκοσμιοποιημένα ομογενοποιημένη και αποσυνδικαλιστικοποιημένη εργατική τάξη (αντιμαρξιστικά δεχόμενοι ακόμα και την οικονομικά ανταγωνιστική διεμβολή των εθνικών εργατικών τάξεων από  στρατιές εργατών-προσφύγων που δημιουργεί ο ταξικός αντίπαλος, υιοθετώντας στην πράξη την πολιτική των ανοικτών συνόρων των ΕΕ- ΔΝΤ-ΠΟΕ)· τη σύγχρονη κατοχή μιας χώρας (οικονομική, πολιτική, στρατιωτική),  με την πολιτικο-οικονομική εξάρτηση· τις τάσεις για επάνοδο στα εθνικά κράτη, με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Ο δεύτερος λόγος έχει τις ρίζες του στην περίοδο της κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης της αριστεράς, που ακολούθησε τους αιματοβαμμένους εθνικοαπελευθερωτικούς και εργατικούς αγώνες της, εντός της οποίας ο ταξικός αντίπαλος την εκφύλισε ιδεολογικά. Ήταν κυρίως τότε που αναδείχθηκαν οι νέες γενιές αριστερών ηγετών του κοινοβουλευτικού σαλονιού, οι οποίες βολεύτηκαν πολιτικά με βουλευτικά αξιώματα, κατακερματίστηκαν με δικές τους πολιτικές αυλές, επιρροές σε κινήματα, ομάδες και κόμματα. Ξεγελούσαν και κοίμιζαν οπαδούς και λαό με ασαφή προγράμματα-ευχολόγια (που να ικανοποιούν κάθε κομματικό αυτί), μαρξίζουσες τακτικές και στρατηγικές μεσσιανικής προοπτικής (ακαταλαβίστικές από τον μέσο άνθρωπο, αλλά σχεδιασμένες …υπέρ του). Όλοι αυτοί κρυβόντουσαν πίσω από πολιτικές αντιπαραθέσεις που δεν αμφισβητούσαν την κυριαρχία του οικονομικά παγκοσμιοποιημένου, πλέον, ταξικού αντίπαλου. Αυτές οι ηγεσίες της αριστεράς στην ουσία εμφορούνται από μια ιδιότυπη πολιτική δειλία του υποταγμένου, που την ξεφορτώνονται ως δειλία του λαού, υποτιμώντας τον με τα γνωστά βολικά πολιτικά συμπεράσματα “ο λαός δεν είναι ώριμος”, “εμείς είμαστε έτοιμοι αλλά ο λαός φοβάται” κ.ο.κ.

Αν η αριστερά συνεχίσει σε αυτή τη ρότα κινδυνεύει να απαξιωθεί πλήρως στα μάτια του λαού (που ήδη γεύτηκε τι σημαίνει “αριστερή διακυβέρνηση”), αφού θα έχει έτσι εκχωρήσει το πολιτικό πεδίο στην ψευδοπατριωτική ακροδεξιά να τον εκπροσωπήσει κατά της παγκοσμιοποίησης εναντίον της πατρίδας του (βλέπε Γαλλία), της μόνης ιδέας που αντιλαμβάνεται στην πλειοψηφία του ότι κινδυνεύει άμεσα, και που του έχει απομείνει για να τον κρατά ενωμένο ως κοινωνία.

Κι αν δεν είναι έτσι; Ότι δηλαδή η σημερινή αριστερά αποφεύγει τις συγκρουσιακές πολιτικές “σαν τον διάβολο το λιβάνι” από πολιτική δειλία; Τότε, η επιλογή ενός εξ ορισμού συγκρουσιακού μετώπου για την ανεξαρτησία της χώρας από τα δεσμά των ΕΕ-Ευρωζώνη-ΝΑΤΟ-ΔΝΤ-ΠΟΕ αποτελεί πεδίο δόξας λαμπρό για την απόδειξη του αντιθέτου.

Η αριστερά δεν θα καπηλεύεται την Πρωτομαγιά μόνο όταν την εντάσσει σε συγκρουσιακές πολιτικές κατά της παγκοσμιοποίησης και υπό τη σύνδεση του ταξικού με το εθνικό, το προσφυγικό και τους πολέμους των λαών για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

SECURITY AND CITIZENS

The history of the hellenes

popular